وقتی محصول، خودش بخشی از برندینگ می‌شود

مدتی است در محیط کار، یک اتفاق برایم جالب شده؛ اتفاقی که باعث شد درباره‌ی مفهوم بازاریابی و برندینگ کمی بیشتر فکر کنم.

من هنوز در حال یادگیری مارکتینگ هستم و ادعایی در این حوزه ندارم، اما چیزی که در مورد «نظری» می‌بینم، برایم قابل توجه است.

نظری حضور پررنگی در تبلیغات محیطی و رسانه‌ای ندارد، اما محصولاتش را در بسیاری از موقعیت‌های واقعی می‌توان دید.

یک کافه برای معرفی فضای خود محتوای تبلیغاتی تولید می‌کند و میز و صندلی‌های نظری در تصویر دیده می‌شوند.

یک شرکت معماری پروژه‌ای را معرفی می‌کند و مبلمان نظری بخشی از طراحی آن فضاست.

یک شرکت پیمانکاری، پروژه‌ی اجرای فضای باز یا روف‌گاردن خود را منتشر می‌کند و در تصاویر پروژه، مبلمان فضای باز نظری دیده می‌شود.

در همه‌ی این موارد، هدف اصلی محتوا تبلیغ نظری نیست؛ اما نظری در بخشی از یک تجربه‌ی واقعی حضور دارد.

همین موضوع برای من یک سؤال ایجاد کرد:

آیا این هم نوعی بازاریابی و برندینگ نیست؟

در بازاریابی B2B، مفاهیمی مانند Mental Availability و Physical Availability به اهمیت حضور برند در ذهن مشتری و همچنین حضور آن در موقعیت‌ها و نقاط تماس مرتبط با تصمیم خرید اشاره دارند.

شاید یکی از مزیت‌های چنین حضوری هم همین باشد؛ اینکه مشتری قبل از اینکه الزاماً به محصول نیاز پیدا کند، بارها آن را در فضاهای واقعی دیده باشد.

در یک کافه، در یک پروژه معماری، در یک فضای اداری یا در یک روف‌گاردن.

در این حالت، محصول فقط یک کالا نیست؛ بخشی از تصویر و تجربه‌ی یک پروژه شده است.

به نظرم یکی از جذاب‌ترین شکل‌های برندینگ همین است:

برند بدون اینکه مدام خودش را معرفی کند، در تجربه‌ی دیگران دیده شود.

شاید همیشه لازم نباشد یک برند برای دیده شدن، بلندتر صحبت کند؛
گاهی کافی است در جای درست، حضور درستی داشته باشد.

حالا برای من یک سؤال جدی‌تر مطرح است:

اگر محصول یک برند، به‌صورت مستمر در پروژه‌ها و تجربه‌های واقعی دیگران دیده شود، شما این را بیشتر  برندینگ،  بازاریابی تجربی،  Product Placement یا  بخشی از Mental Availability می‌دانید؟
مدتی است در محیط کار، یک اتفاق برایم جالب شده؛ اتفاقی که باعث شد درباره‌ی مفهوم بازاریابی و برندینگ کمی بیشتر فکر کنم.

من هنوز در حال یادگیری مارکتینگ هستم و ادعایی در این حوزه ندارم، اما چیزی که در مورد «نظری» می‌بینم، برایم قابل توجه است.

نظری حضور پررنگی در تبلیغات محیطی و رسانه‌ای ندارد، اما محصولاتش را در بسیاری از موقعیت‌های واقعی می‌توان دید.

یک کافه برای معرفی فضای خود محتوای تبلیغاتی تولید می‌کند و میز و صندلی‌های نظری در تصویر دیده می‌شوند.

یک شرکت معماری پروژه‌ای را معرفی می‌کند و مبلمان نظری بخشی از طراحی آن فضاست.

یک شرکت پیمانکاری، پروژه‌ی اجرای فضای باز یا روف‌گاردن خود را منتشر می‌کند و در تصاویر پروژه، مبلمان فضای باز نظری دیده می‌شود.

در همه‌ی این موارد، هدف اصلی محتوا تبلیغ نظری نیست؛ اما نظری در بخشی از یک تجربه‌ی واقعی حضور دارد.

همین موضوع برای من یک سؤال ایجاد کرد:

آیا این هم نوعی بازاریابی و برندینگ نیست؟

در بازاریابی B2B، مفاهیمی مانند Mental Availability و Physical Availability به اهمیت حضور برند در ذهن مشتری و همچنین حضور آن در موقعیت‌ها و نقاط تماس مرتبط با تصمیم خرید اشاره دارند.

شاید یکی از مزیت‌های چنین حضوری هم همین باشد؛ اینکه مشتری قبل از اینکه الزاماً به محصول نیاز پیدا کند، بارها آن را در فضاهای واقعی دیده باشد.

در یک کافه، در یک پروژه معماری، در یک فضای اداری یا در یک روف‌گاردن.

در این حالت، محصول فقط یک کالا نیست؛ بخشی از تصویر و تجربه‌ی یک پروژه شده است.

به نظرم یکی از جذاب‌ترین شکل‌های برندینگ همین است:

برند بدون اینکه مدام خودش را معرفی کند، در تجربه‌ی دیگران دیده شود.

شاید همیشه لازم نباشد یک برند برای دیده شدن، بلندتر صحبت کند؛
گاهی کافی است در جای درست، حضور درستی داشته باشد.

حالا برای من یک سؤال جدی‌تر مطرح است:

اگر محصول یک برند، به‌صورت مستمر در پروژه‌ها و تجربه‌های واقعی دیگران دیده شود، شما این را بیشتر  برندینگ،  بازاریابی تجربی،  Product Placement یا  بخشی از Mental Availability می‌دانید؟